Bej Panda

Bence baştan aşağı çok güzel olmuş. Klasik deyimiyle, tüm emeği geçenlerin eline sağlık.

Maddiyatın esiri olmadan
Kimseyi kimsenin üstüne koymadan
Bir hayat kurabiliriz.
Ve kurduğumuz hayatı aşkla yaşayabiliriz.

Siyaset her tarafımızı sardı. Ve bu saran şey o kadar pis bir şey ki, ilke namına, dürüstlük namına hiçbir şey tanımıyor. Apolitik bir mesaj vermeye çalışmıyorum. Sadece, bu yoğunluğu biraz azaltmak istedim ve birkaç gündür twitter'dan takip ettiğim siyasi mesaj veren çoğu şeyi sildim. Gün içinde çok haber okumadım ve ilgilenmedim. Günde bir kez gazete okumaya devam ediyorum.

Bunu yapmama sebep olan havalı şey, kocaman bir evren ve sonsuz bir insanlık mirası varken, bu kadar uzun süre siyasete saplanıp kalmanın hayatımı nasıl etkilediğini biraz daha iyi anlayabilmek için ufak bir testti. Biraz uzak kalırsam, neyin içinde olduğumu daha iyi anlayabilecektim. Bunu yapmama sebep olan - sanırım - gerçek olan şey ise sıkıntıydı. Sıkılmıştım.

Bu birkaç günde sürekli bir şeyler olmaya devam etti. Memlekete dair biraz çoğunluğu olan, mecliste olabilecek hiçbir gruptan bir şey beklemiyordum. Belki Kürt hareketinden bir şey çıkar ümidiyle oraya bakıyordum. Ama siyaset siyasetti. Kürt hareketi de öbürlerine benzemişti. Aslında, sıkılmak için daha çok sebebim olduğu anladım. En azından birkaç mail, whatsapp mesajı, retweet, birkaç fav, biraz da tweet bana bir bir şeyler yapıyormuş yanılgısı yaratıp önce öfke duymamı sonra da bu öfkeyi boşaltmamı sağlıyordu. Aslında, boku yemiştik.

Şu an çok sıkkınım. Çok büyük bir dünyam yok, sanatla besleyemiyorum. Yanımda duran İhsan Oktay Anar'ı biraz okuysam rahatlıycam belki, ama yapamıyorum... Sıkkınım çünkü.

Yine bu ruhaniyette, çok sıkıldığım başka bir zamandı. Evde tek başıma 9 günlük bir tatil geçirecektim. Bir arkadaşım bana Murat Uyurkulak diye bir adamdan ve Tol'dan bahsetmişti. İki gün içinde okudum kitabı. Kitap çok sıkıcıydı. Yanlış söylemeyeyim; kitap etkileyici ve akıcıydı. Ama çok sıkıcıydı. Sıkıldım okurken. Sonra 9 günlük tatil boyunca da sıkıldım.

Kendisi yazarken sıkıntının acı ve öfke ile ilişkisine (belki de hiyerarşisine) dair bir şeyler söylemiş:

“Çünkü sıkıntı öldürür. Ve ama sıkıntı öldürüyor. Acı ve öfke değil, ama sıkıntı öldürüyor. Çok geçici, anlık, masum, makul olabiliyor sıkıntı,

ama öldürüyor. Sıkıntı eğlence istiyor, tatil istiyor çünkü. Tatil çoğulluğa, çoğulluk gövdelere, yeni kelimelere, yeni yüzlere yol açarak öldürüyor. Sıkıntı davet ediyor, açıyor. Acı ortak olmayanı defediyor, kapatıyor. Sıkıntı çözüyor, öfke bağlıyor. Sıkıntı plan program demek çünkü. Program yazlıklara savuruyor, sayfiyelere, yumuşak içkilere, pahalı yemeklere yol açarak çözüyor. Acı kendi yasasını durmadan fısıldıyor, öfke hatırlatıyor oysa: dağılmayın, unutmayın, yetinin, oturun oturduğunuz yerde. Ama sıkıntı savuruyor, parçalıyor, gebertiyor. Sıkıntı kutlamalar, şenlikler istiyor çünkü. Sıkıntı ille de dans diyor, kahkaha diyor, acının da öfkenin de içini boşaltıyor. Acı ve öfke korkuyu yeniyor, sıkıntı okşuyor. Sıkıntı arzuyu kaşıyor, acı ve öfke terbiye ediyor. Acı değil, öfke değil, sıkıntı öldürüyor.” - Murat Uyurkulak, Tol.

Akşam akşam aklıma geldi. Bir arkadaşım, Tanpınar kitabına isim verirken, kitabı bitirenin 'sonunda' diyerek tadacağı duyguya itafen adını 'Huzur' koymuş demişti.

Tanpınar bir ara çok meşhur oldu, sonra meşhur olan güzel şeylerin başına gelen o ilgisizliğe geri dönüldü sanki. Ya da benim çevrem iyice edebiyattan uzak bir yer haline geldi. Bilemiyorum. Oysaki ben entelijansın göbeğinde büyüdüm, büyükbabam hep Ahmet Hamdi'den pasajlar okurdu. (Mesela.)

Bir ara Alkım halkımıza edebiyatı sevdirmek için K diye bir dergi çıkarmıştı. Orada Tanpınar'ın hep başkalarının karılarına aşık olduğunu, doğucular için batı özentisi, batıcılar tarafından oryantal bulunarak bir türlü Huzur'a eremediğini yazıyordu. Alkım bir ara halkımıza edebiyatı sevdirmek için K diye bir edebiyat magazini çıkarmıştı. Eğlenceliydi bence. Kitaplık diye başka bi dergi vardı okurken hep sıkılıyodum mesela. Bi tane daha edebiyat dergisi vardı adını bile unuttum.

O tip sıkıcı gözüken dergilerden bir tek Cogito güzeldi. Onu da sonra anlatırım inşallah.

Bir ara Blogger'lar cool'du. Hala cool olduğunu düşünenler vardır muhakkak. Çoğu blogger'ın işe yaramaz hayatlarına bir renk getirmek için bu işi yaptıklarını düşünüyorum. Ön yargım var.

Arada iyileri de var tabi. Ama bir insanın kendini blogger olarak tanımlaması için üç kere düşünmesi lazım. İşini blogger olarak tanımlayabilmek için ise, kesinlikle sadece blogdan kazandığı parayla hayatını sürdürebilmesi lazım.

Burası blogger'ların yazdığı bir yer değil. Blog açıp mutlu olamayacak kadar büyüğüz. Birikmiş potansiyeli aktarmak için yazmayı seçtik. İnşallah işe yarar. Özetle bu kadar.